Φτωχά είναι σχεδόν όλα τα Δελτία Ειδήσεων

Κάποια δελτία βρήκαν στη μαφία των φυλακών τον μήνα που τρέφει τους έντεκα. Καθημερινά μας βομβαρδίζουν με αποσπάσματα από τις μαγνητοφωνημένες συνομιλίες τους που κατέγραψε ο «υπερκοριός» της ΕΥΠ. Αυτά τα θραύσματα διαλόγων αφήνουν να εννοηθεί ότι κάποια βρωμοδουλειά βρίσκεται στα σκαριά, χωρίς όμως να διευκρινίζεται το «πού, πότε, πώς, από ποιους». Και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών έγινε, χωρίς φυσικά να το επιδιώξει, ο σπόνσορας ή ο χορηγός επικοινωνίας αυτής της χαμηλού κόστους τηλεοπτικής παραγωγής.

Εκτός από τους ηθοποιούς που χρησιμοποιούνται στη μεταγλώττιση των ξένων σειρών, υπάρχουν και ηθοποιοί, άνδρες και γυναίκες, που διαβάζουν ή μάλλον ερμηνεύουν τους διαλόγους των περίπου 100 σιντί που έφτασαν στα χέρια των ΜΜΕ προτού οι συνήγοροι υπεράσπισης παραλάβουν την ογκώδη δικογραφία. Αλλος ηθοποιός (ερασιτέχνης τάχα ή επαγγελματίας;) υποδύεται τον έναν κακοποιό, άλλος το πρωτοπαλίκαρό του, άλλος τον προαιώνιο εχθρό του, άλλη τη μοιραία γυναίκα. Μπορεί όμως αυτοί που δανείζουν τις φωνές τους στους πρωταγωνιστές της εγκληματικής οργάνωσης να μην είναι ηθοποιοί αλλά δημοσιογράφοι με υποκριτικό ταλέντο.

Το Star, πρωτοπόρο στο lifestyle, δεν αρκείται στους διαλόγους, αλλά τους εικονογραφεί με πλάνα άγνωστης προέλευσης (από αισθησιακές ταινίες, από βιντεοκλίπ;). Ετσι, στην οθόνη διαγράφεται η θολή φιγούρα της «κοπέλας του γκάνγκστερ» ή του ίδιου του γκάνγκστερ ή παρουσιάζεται μια κρεβατοκάμαρα που υποθέτουμε ότι βρίσκεται σε κάποια γιάφκα ή ροζ φωλίτσα... κανείς δεν ξέρει.

Ετσι φαίνεται ότι αντιμετωπίζεται η κρίση στα ΜΜΕ. Οχι με έρευνα σε βάθος, αλλά με φαντασία και αίσθημα, με τη μετατροπή του δελτίου σε φωτορομάντζο.

Κατά τα άλλα, η επανάληψη είναι η βασίλισσα του καλοκαιρινού ψυχαγωγικού προγράμματος. Μόνο οι τηλεοπτικές διαφημίσεις ανανεώνονται και μερικές από αυτές τραβούν το ενδιαφέρον μας καθώς και φαντασία και κομψότητα διαθέτουν, όπως ένα σποτ για μια γνωστή μάρκα ούζου. Εδώ δεν πρωταγωνιστούν τα πρόσωπα, ούτε καν το προϊόν, αλλά οι... καρέκλες. Κλασικές καρέκλες καφενείου, βαμμένες σε νησιώτικο γαλάζιο και τοποθετημένες στη γραμμή, η μία πίσω από την άλλη, σε τρεις διαφορετικούς τόπους στο ύπαιθρο. Οι καρέκλες κατρακυλούν και πέφτουν παρασύροντας η μία την άλλη όπως τα τουβλάκια του ντόμινο. Τέλος, η φάλαγγα αναπτύσσεται κατά μήκος μιας παραλίας και καταλήγει σε δύο αντικριστές καρέκλες με ένα στρογγυλό μεταλλικό τραπεζάκι καφενείου ανάμεσά τους. Η ράχη της μιας από αυτές κλυδωνίζεται ελαφρά λόγω της πτώσης του ντόμινο, αλλά επανέρχεται στη θέση της. Τότε μόνο εμφανίζεται το διαφημιζόμενο προϊόν σε μια γωνιά της οθόνης.

Μια διαφήμιση καλοκαιρινή, φαινομενικά απλή αλλά εντυπωσιακή και ευμνημόνευτη, που στηρίζεται στην εικόνα και στην κίνηση, όχι στα λόγια. Με ελληνικό χρώμα, αλλά χωρίς κατάχρηση του φολκλόρ - και μακάρι αυτές τις ιδιότητες να τις συναντούσαμε και σε άλλα εγχώρια τηλεοπτικά προϊόντα.