Είναι τελικά τυχερός ο Καραμανλής;

Πριν από λίγο καιρό θα ακουγόταν σαρκαστικό αν έλεγε κανείς ότι ο Κώστας Καραμανλής είναι –τελικά– τυχερός. Σαν καπετάνιος που στέκει πάνω σε φλεγόμενο κατάστρωμα, μέσα στη σύγχυση όπου το ένα μέλος του πληρώματος κοιτάζει προς τα εδώ και το άλλο τρέχει προς τα εκεί, δύσκολα θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι ο Καραμανλής θα μπορούσε να βρει διέξοδο από την κρίση. Τα προβλήματα είναι πολλά και πολύπλοκα, συνδυάζοντας τη διεθνή οικονομική κρίση με τις χρόνιες ελληνικές αδυναμίες που θα συντάραζαν το πλοιάριό μας από μόνες τους.

Από πού να ξεκινήσει κανείς να απαριθμεί τα προβλήματα; Η οικονομία ταλαιπωρείται από τα συνεχώς αυξανόμενα χρέη και τις δυσλειτουργίες που καταπνίγουν κάθε προσπάθεια να πάει μπροστά ο τόπος. Στην εξωτερική πολιτική, παραμένουμε (άθελα μας, να λέγεται) εγκλωβισμένοι σε μιαν ατελείωτη αντιπαράθεση με μιαν αλλοπρόσαλλη Τουρκία και την φαντασιόπληκτη και φαντασμένη «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», παραμελώντας την ανάγκη να αναπτύξουμε δυναμικές σχέσεις με τις άλλες χώρες των Βαλκανίων, του Εύξεινου Πόντου και της Μέσης Ανατολής – χώροι οι οποίοι ήταν ανέκαθεν πεδίο δημιουργικών ελληνικών δραστηριοτήτων. Εντός συνόρων, οι πολίτες πολεμούν με μιαν ακλόνητη γραφειοκρατία και την αίσθηση της γενικευμένης ανομίας, βαθιά πεπεισμένοι ότι οι προσπάθειές τους είναι μάταιες και ότι οι μόνοι που πάνε μπροστά είναι αυτοί που μπορούν να εκμεταλλευτούν τη θέση τους ή τις γνωριμίες τους για το προσωπικό τους όφελος. Στην Παιδεία, στο σύστημα υγείας και κοινωνικής ασφάλισης (παντού, δηλαδή) οι πολίτες βλέπουν ότι οι εισφορές και οι φόροι τους χάνονται σε μια μαύρη τρύπα. Ετσι αναγκάζονται να δίνουν το 50% του εισοδήματός τους στο αχόρταγο τέρας της δυσλειτουργικής δημόσιας διοίκησης και να πληρώνουν πάλι από αυτά που τους μένουν για να εξασφαλίσουν καλύτερη εκπαίδευση και καλύτερες συνθήκες νοσηλείας.

Η χώρα διχάζεται – όχι πια λόγω ιδεολογικών και κομματικών διαφορών, αλλά ανάμεσα σε αυτούς που έχουν και που δεν έχουν· σε αυτούς που εργάζονται με πλήρη ασφάλεια στον δημόσιο τομέα και σε αυτούς που βρίσκονται στον ιδιωτικό τομέα υπό συνθήκες μεγαλύτερης ανασφάλειας απ’ όση γνώρισαν οι γονείς τους· σε αυτούς που έχουν «μαύρο χρήμα» και απολαμβάνουν την ισχύ της ρευστότητας και σε αυτούς που φορολογούνται αμείλικτα και, όταν το κράτος πέσει έξω, αναγκάζονται πάλι να συνεισφέρουν.

Στην πολιτική, η κυβέρνηση σκοντάφτει συνέχεια σε σκάνδαλα – μικρά και μεγάλα, δικής της ευθύνης ή μη. Συνήθως δεν τα χειρίζεται καλά, καταφέρνοντας έτσι να κάνει το μικρό πρόβλημα μεγάλο και την ευθύνη άλλων δική της. Δεν υπάρχει έμπειρο επιτελείο, ικανό να διαχειριστεί όλες τις δυνάμεις και τα εφόδια της κυβέρνησης και του κράτους ώστε να λύσει όποια κρίση προκύψει. Οπως οι υπόλοιποι Ελληνες, έτσι και η κυβέρνηση (όχι μόνο η σημερινή) φαίνεται να αυτοσχεδιάζει, χωρίς να βασίζεται πάνω σε θεσμούς. Ενδείξεις διαφθοράς και ανοχής για τη διαφθορά έρχονται να βαρύνουν ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα.

Με όλα αυτά, θα έλεγε κανείς ότι ο Κώστας Καραμανλής είναι είτε ο πιο άτυχος πρωθυπουργός των τελευταίων χρόνων είτε αυτός που δεν έκανε αρκετά να αποτρέψει το κακό. Αλλά εδώ –ίσως– βρίσκεται και ένας λόγος αισιοδοξίας. Είτε φταίει είτε όχι, η ευθύνη για τη διακυβέρνηση του τόπου βαρύνει τον κ. Καραμανλή. Αυτός πρέπει να πάρει τις πρωτοβουλίες που θα βελτιώσουν τις προοπτικές της χώρας και των κατοίκων της. Με τη συσσώρευση τόσων δεινών, οι πολίτες έχουν μάθει να μην περιμένουν θαύματα. Την ίδια ώρα, έχουν καταλάβει ότι κάτι, επιτέλους, πρέπει να γίνει. Με την πλάτη στον τοίχο, λοιπόν, ο Καραμανλής δεν έχει επιλογή από το να δράσει. Ο,τι κι αν κάνει, θα φανεί θετικό μπροστά σε όλα τα άλλα που συμβαίνουν. Και η διαφθορά, η οποία έχει ανέβει σαν σκουπίδι στον αφρό, βρίσκεται παντού γύρω μας. Αν ο Καραμανλής τολμήσει να τα βάλει με σκοτεινά συμφέροντα, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται στην επιχειρηματική ή την πολιτική ζωή, τότε η ιστορία θα τον θυμάται ως ηγέτη που δεν δίστασε τη στιγμή της αλήθειας. Είναι μια σπάνια ευκαιρία να κάνει μεγάλο καλό για τη χώρα και για την υστεροφημία του.