Απέναντι στη βαρβαρότητα

Από τον Δημήτρη Παπαχρήστο, Συγγραφέα

Σε έναν ταραγμένο κόσμο, όπου η αδικία είναι πρόξενος πολλών και πολλαπλών κακών, τα ευχολόγια και τα επαναλαμβανόμενα τροπάρια, επικοινωνιακού τύπου ή σκοπούμενης παραπλάνησης, μπορούν να αφοπλιστούν. Πέρασαν όλα αυτά, έχουν καταδειχθεί και έχουμε φτάσει στα διά ταύτα, τώρα τι κάνουμε που έρχεται η Κυριακή του Θωμά του Απίστου.

Η κοινωνική και οικονομική κρίση παράγει απόβλητους, σπρώχνει ανθρώπους στο περιθώριο και στον ατομικισμό, αλλά την ίδια στιγμή το αδιέξοδο το ατομικό και η ίδια η κρίση οδηγούν τους πολίτες και τους αναγκάζουν να βρουν εναλλακτικούς τρόπους και δομές κοινωνικοποίησης και αλληλεγγύης, ανακαλύπτοντας την κοινωνική κι ανθρώπινη υπόστασή τους, δηλαδή την ιδιότητα του πολιτικού όντος που αμφισβητεί, δημιουργεί και δεν επαναπαύεται ούτε περιχαρακώνεται στη λογική του συστήματος.

Υπάρχουν οι κηρυγμένοι πόλεμοι που από το μακρινό Αφγανιστάν φτάνουν και στους καθημερινούς ακήρυκτους της οδού Πατησίων, που μας καθιστούν υπεύθυνους και συνένοχους. Ο ανταγωνισμός της εξόντωσης και της εκμετάλλευσης κυριαρχεί, καθώς και η «απονιά των αγορών, των κερδοσκόπων κι όλων αυτών που πουλάνε χρήμα και κρατούν στα ύψη τα speads, για να προσκυνήσουν παρακαλώντας την πτώση και την αποκαθήλωση οι υπερχρεωμένοι υποκριτές και φαρισαίοι της διαχειριστικής, μεταρρυθμιστικής και εκσυγχρονιστικής πολιτικής, για να επιβιώνουν ως επαγγελματίες της.

Και... μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν, που δεν προοιωνίζονται καλύτερες μέρες, μια και εξακολουθούν να μένουν στο απυρόβλητο όχι μόνο οι φοροδιαφεύγοντες αλλά και οι κατέχοντες εν τοις πράγμασι την εξουσία, έρχεται μια άλλη εξουσία, καθότι το τρίπτυχο ισχύει ακόμα και ζητάει η «κεκοσμημένη» Εκκλησία φοροαπαλλαγές διά της ιεράς συνόδου λειτουργώντας όχι απλώς αντιφατικά, αλλά και αντικοινωνικά υποτιμώντας το σύνολο.

Ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Εγκμέν Μπαγίς, στον δικό του θεό δήλωσε κατά την επίσκεψη της κ. Μέρκελ στην Αγκυρα πως: «Ούτε η Ελλάδα χρειάζεται όπλα ούτε η Τουρκία». Ανεξαρτήτως πώς και γιατί ειπώθηκε φανερώνει μια μεγάλη αλήθεια.

Το 4,4% του ΑΕΠ για εξοπλισμούς (φέρνοντας τη χώρα μας στην πρώτη θέση σε αμυντικές δαπάνες) τα λέει όλα. Μόνο το 2008 δαπανήσαμε 6,9 δισ. ευρώ και 11,5 δισ. ευρώ η Τουρκία. Οι έμποροι του θανάτου είναι αυτοί που θέλουν να μας σώσουν, δανείζοντας από τη μια και πουλώντας μας όπλα από την άλλη, εκβιαστικώ τω τρόπω.

Το επί γης ειρήνη, αν κυριαρχήσει, μπορεί να τους αφοπλίσει. Δεν είναι ένα θρησκευτικό ευχολόγιο, αλλά ένα πολιτικό παγκόσμιο σύνθημα. Τα όπλα, η ενέργεια, τα ναρκωτικά και η εμπορία λευκής σαρκός φέρνουν τα περισσότερα κέρδη και οι πολιτικοί διαχειριστές, εν πολλοίς υπάλληλοι, δεν μπορούν να αντισταθούν ούτε να συγκρουστούν με αυτούς που κατέχουν το άυλο και πραγματικό νόμισμα. Το παγκόσμιο κίνημα ενάντια στην πραγκοσμιοκρατία το μπορεί, κι όσο βαθαίνει η πολύπλευρη και ποικιλόμορφη κρίση, θα μεγαλώνει και εξ ανάγκης και εκ των πραγμάτων θα γιγαντωθεί ως απελευθερωτική και λυτρωτική δύναμη, συντρίβοντας την καθημερινή τυραννία της επιβίωσης.