Καθόλου… διπλωματικές οι επιστολές βρετανών πρεσβευτών

Οι Νικαραγουανοί είναι "αλκοολικοί", οι Ταϊλανδοί "δεν έχουν λογοτεχνία" και στη Βραζιλία μπορεί κανείς να αγοράσει τα πάντα, "από άδεια οδήγησης μέχρι ένα δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου": το BBC αποκάλυψε σήμερα ορισμένες ελάχιστα διπλωματικές αποχαιρετιστήριες επιστολές βρετανών πρεσβευτών.

Ως το 2006, οι πρεσβευτές που εγκατέλειπαν τα καθήκοντά τους απηύθυναν μια επιστολή στο υπουργείο τους. Οι επιστολές αυτές υποτίθεται ότι δεν θα έβγαιναν από τους τοίχους του Φόρεϊν Όφις, έτσι αποτελούσαν μια ευκαιρία για τους διπλωμάτες να εγκαταλείψουν το καθήκον τους να είναι επιφυλακτικοί. Και οι διπλωμάτες εκμεταλλεύονταν την ευκαιρία αυτή με ένα ζήλο που είναι μερικές φορές εντυπωσιακός.

Όμως το BBC άρχισε να αποκαλύπτει σήμερα τα καλύτερα αποσπάσματα αυτών των επιστολών σε μια σειρά εκπομπών του Radio 4.

"Τα χωριά είναι ρυπαρά σε σημείο που σοκάρει τον επισκέπτη που έρχεται από την Ευρώπη. Κατά την άφιξή μας, προκαλέσαμε χωρίς να το θέλουμε ένα κάποιο εκνευρισμό ρωτώντας να μάθουμε το όνομα του χωριού από το οποίο περνούσαμε. Επρόκειτο για την πρωτεύουσα, τη Μανάγκουα", έγραφε το 1967 ο πρώην πρεσβευτής στη Νικαράγουα Ρότζερ Πίνσεντ.

Ο διπλωμάτης φαίνεται ότι δεν έτρεφε κάνενα θαυμασμό ούτε για τους κατοίκους της χώρας: "Φοβάμαι ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο απλός Νικαραγουανός είναι ένας από τους πιο ανέντιμους, βίαιους και αλκοολικούς Νοτιοαμερικανούς", έγραφε.

Ο συνάδελφός του που ήταν διαπιστευμένος από το 1965 ως το 1967 στην Ταϊλάνδη, ο Άντονι Ράμπολντ, επέκρινε την τοπική κουλτούρα:

"Δεν έχουν καμιά λογοτεχνία ούτε απεικονιστική τέχνη και η μουσική τους είναι πολύ αλλόκοτη. Δανείστηκαν από άλλους τα γλυπτά τους, τα κεραμικά τους και το χορό τους. Η αρχιτεκτονική τους είναι μονότονη και η εσωτερική διακόσμηση είναι φρικτή".

Από το Ρίο ντε Τζανέιρο, ο Τζον Ράσελ έγραφε το 1969 από τη Βραζιλία ότι "η διαχείριση της χώρας είναι φρικτά κακή" και ότι η διαφθορά είναι τόσο συνηθισμένη ώστε μπορεί κανείς "να αγοράσει τα πάντα, από μια άδεια οδήγησης μέχρι ένα δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου".

Όσο για τους Νιγηριανούς, έχουν "την τρελή συνήθεια να επιλέγουν πάντα τις ενέργειες εκείνες που αντιβαίνουν περισσότερο στα συμφέροντά τους", εκτιμούσε το 1969 ο πρώην πρεσβευτής στη χώρα, ο σερ Ντέιβιντ Χαντ.